Tag Archives: rust

Ik heb last van mijn eigen.

Geregeld.

Het gaat mij dan niet af. En ‘het’ kan dan vanalles zijn. Gaan wandelen met de hond, iets oppikken in de stad, eten maken, de kapper bellen, een blogje schrijven,… Dingen die ik anders met plezier doe, zijn mij dan teveel.

Ik stel ze uit, loop lastig, raak gefrustreerd en foeter of knor. Ik voel dan een soort van druk toenemen in mijn lijf, want wil wel graag doen wat nodig is, wat moet, wat ik wil of wat trekt. Die druk is te voelen in mijn borstkas. Zet zich daar ook vast.

Ik sus mezelf op zo’n momenten geregeld met zoet. Gooi er een glas frisdrank op, een koekje, er mag wat extra beleg op mijn boterhammen, dat restje avondeten mag toch niet verloren gaan,… De rem gaat eraf. Ik zorg zo voor mezelf op een moment dat ik het lastig heb. Ik heb deze vorm van zelfzorg geweldig goed onder de knie. Het is dan ook vaak mijn eerste reflex.

Hij lost echter niet veel op. Naarmate mijn zoetlust groeit, groeit ook mijn onrust erover. Mijn schuldgevoel, omdat ik niet de juiste keuzes maak. Mijn schaamte over dat stiekeme snoepje. Mijn weerzin om op de weegschaal te gaan staan. Mijn angst voor wat de gevolgen van mijn keuzes zijn op langere termijn.

In de afgelopen maanden leerde ik bovenstaande cyclus (h)erkennen.  Het is een signaal voor mij dat ik op een of andere manier over mijn grenzen ga, wanneer de zoete rush zich inzet. De zelfzorg zit ‘m immers niet in het ongeremd eten, wel in de mate en het gezonde alternatief.

Het blijft bij momenten wel een blinde vlek voor mij. Ik herken de cyclus nog niet altijd wanneer ik er middenin zit. Zoals deze herfstvakantieweek. Ik ben moe van twee maanden werkhervatting, snakte naar de rust van het gehuurde vakantiehuis in de Ardennen. Vertrok met een rugzak to do’s, hele leuke en een paar must do’s. Ik viel plat op dag twee, luchtweginfectie. De voorbije dagen lukte niet veel meer dan wat bingeNetflix-en (nieuwe afleveringen van Call The Midwife – er is aan mij een goeie verpleegster verloren gegaan), een beetje lezen en een bad nemen, kort gaan wandelen en ver wegblijven van alle meegebrachte to do’s. Frustratie en eet-uitspattingen alom.

Het is de berusting die vaak soelaas brengt. Al dan niet zelf geïnitieerd. Beseffen dat ik gewoon nood had aan rust, zonder meer, en daaraan toegeven. Mild zijn voor mezelf. Mijn verwachtingen lossen en de to do’s aan de kant schuiven. Dat zijn dan ook zelden dingen die weglopen.

Het is pas dan dat het inzicht komt. De aha-erlebnis. Dat het lukt om achteruit te kijken, te herkennen en bij te sturen.

Ik heb last van mijn eigen, tot ik zelf weer aan het stuur ga zitten.

 

En toen werd het stil: 3 hulpmiddelen voor wat rust in huis

Ik heb stevig gelachen met de TEDtalk van AJ Jacobs ‘How healthy living nearly killed me’. Hij legt erin uit hoe hij een jaar lang een heleboel gezondheidsadviezen strikt opvolgde. Zo smeerde hij zich elke paar uur in met de hoeveelheid van een shotglas zonnecrème, want dat hoort zo volgens huidspecialisten. Leefde hij een tijdje permanent met een helm op, dat beperkt de risico’s op een hoofdletsel gevoelig. En nog meer van dat fraais.

Aan het eind van dat jaar maakt hij het bilan op en beslist hij welke nieuwe gewoonten hij behoudt en welke toch te gek waren om los te lopen. Zijn eerste conclusie is verrassend. Zo leidt hij nu een stiller leven, omdat hem dat veel deugd doet.

Hij betoogt dat we in een rumoerige wereld leven met veel geluidsvervuiling. Luide geluiden prikkelen bovendien onze vecht of vlucht reflex en zetten ons lichaam dus op scherp. Op lange termijn blijkt dit alles niet gezond te zijn voor hart- en bloedvaten en we leven er collectief minder lang door.

Aan het eind van deze zomer brachten we een week door in een vakantiehuis in een putje van de Ardennen. Het was er zowel overdag als ‘s avonds vaak muisstil, urenlang. Zalig was dat, wat een verwennerij! Effectief heel deugddoend voor hoofd en lijf. We gaan er in de herfstvakantie meteen terug naartoe.

Ook thuis trekken we die lijn al een aantal maanden door, vooral met deze 3 hulpmiddelen:

  • Wie alleen tv kijkt, doet dat met een draadloze hoofdtelefoon. Zo hoeft niet iedereen in de leefruimte mee te luisteren.

willy-2

  • We hebben nauwelijks radio’s of geluidsinstallaties in huis. Wie muziek of iets anders wil luisteren, doet dat op de laptop of smartphone en met een koptelefoon. Iedereen in huis heeft er een (of oortjes) en ze worden duchtig gebruikt (met soms wat geroep om iedereen te kunnen verzamelen voor het eten tot gevolg).

willy-1

  • Zelf ben ik ook een fervent gebruiker van een geluidsdempende koptelefoon. Ik kocht hem  indertijd voor de houtles. Nu gebruik ik hem soms thuis om even in mijn eigen hoofd te zijn, alleen met mijn ademhaling. Bij het lezen van een boek, bij het schrijven van een blogje op de laptop,  op momenten dat ik het graag wat rustiger wil of net focus zoek. Hij werd in volle blokperiode ook opgevorderd door een student in huis, kwestie van wat minder afgeleid te zijn door wat er rond hem gebeurde.

willy-3

Wilson denkt er het zijne van, maar apprecieert de rust in huis.