Tag Archives: draagkracht

En toen werd het stil: 3 hulpmiddelen voor wat rust in huis

Ik heb stevig gelachen met de TEDtalk van AJ Jacobs ‘How healthy living nearly killed me’. Hij legt erin uit hoe hij een jaar lang een heleboel gezondheidsadviezen strikt opvolgde. Zo smeerde hij zich elke paar uur in met de hoeveelheid van een shotglas zonnecrème, want dat hoort zo volgens huidspecialisten. Leefde hij een tijdje permanent met een helm op, dat beperkt de risico’s op een hoofdletsel gevoelig. En nog meer van dat fraais.

Aan het eind van dat jaar maakt hij het bilan op en beslist hij welke nieuwe gewoonten hij behoudt en welke toch te gek waren om los te lopen. Zijn eerste conclusie is verrassend. Zo leidt hij nu een stiller leven, omdat hem dat veel deugd doet.

Hij betoogt dat we in een rumoerige wereld leven met veel geluidsvervuiling. Luide geluiden prikkelen bovendien onze vecht of vlucht reflex en zetten ons lichaam dus op scherp. Op lange termijn blijkt dit alles niet gezond te zijn voor hart- en bloedvaten en we leven er collectief minder lang door.

Aan het eind van deze zomer brachten we een week door in een vakantiehuis in een putje van de Ardennen. Het was er zowel overdag als ‘s avonds vaak muisstil, urenlang. Zalig was dat, wat een verwennerij! Effectief heel deugddoend voor hoofd en lijf. We gaan er in de herfstvakantie meteen terug naartoe.

Ook thuis trekken we die lijn al een aantal maanden door, vooral met deze 3 hulpmiddelen:

  • Wie alleen tv kijkt, doet dat met een draadloze hoofdtelefoon. Zo hoeft niet iedereen in de leefruimte mee te luisteren.

willy-2

  • We hebben nauwelijks radio’s of geluidsinstallaties in huis. Wie muziek of iets anders wil luisteren, doet dat op de laptop of smartphone en met een koptelefoon. Iedereen in huis heeft er een (of oortjes) en ze worden duchtig gebruikt (met soms wat geroep om iedereen te kunnen verzamelen voor het eten tot gevolg).

willy-1

  • Zelf ben ik ook een fervent gebruiker van een geluidsdempende koptelefoon. Ik kocht hem  indertijd voor de houtles. Nu gebruik ik hem soms thuis om even in mijn eigen hoofd te zijn, alleen met mijn ademhaling. Bij het lezen van een boek, bij het schrijven van een blogje op de laptop,  op momenten dat ik het graag wat rustiger wil of net focus zoek. Hij werd in volle blokperiode ook opgevorderd door een student in huis, kwestie van wat minder afgeleid te zijn door wat er rond hem gebeurde.

willy-3

Wilson denkt er het zijne van, maar apprecieert de rust in huis.

Advertisements

Burn-out blues: ik ben even weg

Een inkijk in de werking van mijn geheugen de afgelopen maanden:

  • Ik word gevraagd om 2 keer 23 euro te betalen en leg 4 briefjes van 20 op tafel, want 2 keer 23 is sowieso meer dan 60, toch?
  • Op een wandeling wijs ik naar mooie oranje bloemen, die eigenlijk paars en roze zijn.
  • Ik raad mijn Lief aan om een bon van de Velouté cadeau te doen, terwijl het restaurant waarop ik doel Voltaire heet.
  • Ik heb het over Wijgmaal in plaats van Wilsele.
  • Ik leg stellig uit hoe ik ga wandelen om een bepaalde supermarkt te bereiken en sla in mijn uitleg vlotjes een half stadsdeel over.
  • Ik ga naar boven om een hotelvoucher af te drukken en kom beneden met de wasmand in mijn handen, maar zonder voucher.

En in mijn emotionele draagkracht:

  • Ik begin te huilen wanneer aardappelen en groenten op tijd klaar zijn en het vlees niet doorbakken blijkt, want ik wilde alles zo graag samen op tafel kunnen zetten.
  • Ik loop te foeteren op de kinderen die hun taken niet helemaal doen zoals ik dat graag wil.
  • Ik ben doodmoe na mijn eigen verjaardagsfeest, omdat er zoveel familie tegelijk was.
  • Ik word lastig op de hond die voor de 75ste keer zijn snuit in de groenafvalbak onder de gootsteen steekt, terwijl ik hem al zo duidelijk maakte dat dat niet mag.
  • Ik bedenk hele worst-case scenario’s wanneer de roofing eventjes vlamt bij het leggen en droom ‘s nachts van brand en ontij.

En als uitsmijter:

  • Ik heb voor het eerst ruzie met mijn Lief, om een prul die ik mij nu zelfs niet meer kan herinneren.

Ik herken mezelf daar absoluut niet in en dat was tegelijk het meest beangstigende van mijn afgelopen maanden. Ik was mezelf helemaal kwijt en dat was stevig schrikken. Complete identiteitscrisis. Elk geloof in eigen-waarde, in wat ik ken en kan, in wat ik voor anderen beteken en kan betekenen, in waar ik voor sta en wat ik kan verzetten. Gewoon weg.

Als een soort van bouwpakket reikte vooral mijn Lief mij mezelf terug aan. Ik weet dat jij dat kan… Ik weet dat jij zo bent… Ik weet dat je weer beter wordt… Er kwam veel overtuigingskracht bij kijken, want ik kon het niet geloven, voelde het niet vanbinnen. Ik legde mij op mijn rug, met mijn pootjes omhoog. Als een lieveheersbeestje dat zichzelf niet meer omgedraaid krijgt.

Er kwam een stevige hefboom bij kijken, maar ik sta nu terug op mijn pootjes. Wat wankel en ik zak er af en toe nog door, maar ik rol niet meer door tot op mijn rug. Ik hoop dat iedere burn-outer een Lief heeft met een even grote hefboom en hetzelfde engelengeduld.