Burn-out blues: Burn-out manifesto

Op een afwezigheidsattest verklaart mijn dokter dat ik niet in staat ben om te werken. Voltijds arbeidsongeschikt. Punt.

Er zit bij dat attest jammer genoeg geen begeleidend briefje met richtlijnen over hoe ik terug ‘geschikt voor de arbeid’ kan worden. Geen oefeningen drie maal daags, geen voorschrift, geen pilletje. Worstelen met een burn-out is een doe-het-zelf project en laat dat nu net zijn wat je op dat moment niet heel erg goed lukt.

Ik zocht en vond daarom een coach, eentje die met mij op weg wilde gaan op mijn onbekend terrein. Die stukjes mogelijke weg laat zien op de kaart en af en toe een kronkel kan verklaren. De Jessiesessies zijn nu vaste prik in mijn agenda. Het stapwerk is voor mij, maar zij is een geweldige gids.

Na een aantal sessies, denk ik dat het onderstaande op dit moment mijn roadmap is, mijn burn-out manifesto:

  • Niets is permanent. Alles verandert en ook slechte dingen gaan voorbij. Ook aan deze burn-out komt dus een eind.
  • Ik blijf naar mijn diëtiste gaan, ook wanneer ik bijgekomen ben of het niet goed heb gedaan.
  • Elke dag dat ik thuis ben, ga ik ook even naar buiten. Ik plooi niet louter terug op binnen.
  • Op het moment dat ik voel dat ik het nodig heb, ga ik dutten.
  • Ik heb mijn eigen gevoelens en problemen. Voor mijn huisgenoten is dat ook zo en daar zijn zij eigenaar van. Ik los hun problemen niet op door ze over te nemen. Daar help ik hen en mezelf niet mee.
  • Ik stel elke dag 1 doel en ik denk minstens 1 ding om.
  • Ik vergelijk mijzelf, wat ik doe en mijn tempo niet met anderen.
  • Door goed voor mezelf te zorgen, zorg ik ook voor wie mij dierbaar is.
  • Ik werk aan de verbinding met mezelf.
  • Ik gebruik positieve interne taal. Het mag en het kan, maar het moet niet.
  • Mijn behoefte is evenveel waard dan de behoefte van gelijk wie anders.
  • Ik zet actief in op lichtheid en fun, kietelen inclusief.
  • Ik laat los wie ik denk te moeten zijn en omarm vaker wie ik ben.
  • Net buiten mijn comfortzone ligt de grootste voldoening.
  • Doen is ook een vorm van denken.
  • Ik maak een eerstvolgende stap zo klein mogelijk.

De kaart voelt al iets makkelijker leesbaar, wanneer je de legende snapt. Dankjewel gids.

 

 

Advertisements

Burn-out blues: de Familieman

Of het goed was dat Raymonde woensdagnamiddag zou langskomen, vroeg de vrouw aan de telefoon.  Ze liet in het bericht dat ze naliet wat in het midden of ik moest terugbellen om te bevestigen of dat ok was, dan wel of mijn stilzwijgen deze afspraak zou vastleggen. Zo’n niet-helemaal-duidelijke boodschap voelt voor mij op dit moment al aan als gedoe, want vraagt een actie van mij en dus energie-waar-het-mij-aan-ontbreekt, maar het bezoek van Raymonde is mij wel wat waard. Ik bel dus terug en bevestig dat woensdag voor mij ok is.

Sinds vorige week ben ik immers zorgvrager. Dat is als zorger-van-nature niet zo makkelijk, toegeven dat je zelf-zorg kan gebruiken en die ook vragen. En aan wie dan? Het Lief weet ook al hoe haar tandvlees smaakt, de kinderen zetten zich al zo goed in via de takenlijst en iedereen die wat verder van je afstaat, wil je er niet mee belasten, voelt zo drukbezet…

Goeie vriendinnenlijke raad zette op weg richting Familiehulp en hun Gezinszorg. Twee dagen na aanmelding zit ‘MarleenvanFamiliehulp’ al aan onze keukentafel. Ze beluistert mij, vraagt niet meer dan nodig en licht toe wat kan. De tranen springen bijna in mijn ogen bij het beluisteren van haar arsenaal aan mogelijkheden. Wat een onverwacht fijn gevoel dat een extra setje handen de mijne op een paar punten kan vervangen in ons huishouden. Het helpt mij ontspannen te weten dat ik op die manier ons systeem ontlast en ik koop er mij de mentale en fysieke vrijheid mee om in te zetten op de rust die ik zo nodig heb.

Vanmiddag gaat de bel en krijg ik meteen een draai rond mijn anders zo genderbewuste oren. Raymonde blijkt van de mannelijke kunne en dus gewoon Raymond. Ik ging er al te makkelijk van uit dat een vrouw zou komen zorgen. Als feministe iets om mij diep voor te schamen. Hoera voor de roldoorbrekende aanpak van Familiehulp!

Raymond polst bezorgd hoe het met mij gaat. Ik geef aan dat het de ene dag beter gaat dan de andere en dat vandaag tot hiertoe een vrij goeie dag is. Vervolgens vraag hij waarmee hij vandaag dan kan helpen? Als ik nog even het aanrecht wil schoonmaken voor het koken dat we van hem verlangen, maant hij mij aan daarmee te stoppen. Dat zal hij wel even doen, daarvoor is hij er toch immers?

Vier uur later is mijn dag nog steeds goed, de zalm en aardappelen voor het avondeten staan klaar, mét een vinaigrette voor de accompagnerende salade, er zijn twee grote ketels spaghettisaus gemaakt voor morgen en de diepvries, de helft van onze strijk is gedaan en ik had in tussentijd een deugddoend gesprek met een vriendin die mij uitnodigde om in haar tuin te komen ontspannen.

Wat een Familieman, die Raymond.

 

 

 

 

Burn-out blues: elke dag nemen zoals em zich presenteert

Op een doordeweekse dinsdagnamiddag ga ik even naar mijn 96-jarige oma in het rusthuis. Ik zou het Lief oppikken aan haar werk en heb vooraf nog wat tijd te doden.

Ik vind de oma in de zitruimte, klaar voor een korte voetenmassage die veel deugd doet. Wanneer haar geoliede voeten terug in haar pantoffels zitten, schuifelen we samen naar haar kamer om nog wat te praten.

  • ‘Hebt ge vakantie?’ Vraagt ze mij plots, omdat ik er pal in de namiddag ben.
  • ‘Neen oma, ik ben op dit moment thuis, in ziekteverlof.’
  • ‘Oei?
  • ‘Ik zie er niet ziek uit, ik weet het, maar ik heb wat ze noemen een burn-out.’
  • ‘Een wat?‘ De oma hoort niet meer zoals toen ze 20 was.
  • ‘Een burn-out.’
  • ‘Ah zo, dat moet lastig zijn.’
  • ‘Het is inderdaad niet zo gemakkelijk. Ik kan er geen pilletje voor nemen. Ik moet nu eerst proberen om veel te rusten.’
  • Ze denkt even na. Weet ge, het heeft niet veel zin om dan achteruit of vooruit te kijken. Ge kunt nu best gewoon elken dag nemen zoals em zich presenteert. (denk hierbij haar licht Brussels accent)
  • Ik lach vertederd om dit eenvoudige, maar o-zo-rake levensadvies van mijn voormoeder. Ik denk dat je gelijk hebt, oma.  

Bij het afscheid aan de lift geven we elkaar onze gebruikelijke, warme knuffel. Ze pakt mij wat steviger vast dan anders. ‘Als ge niet meer weet waar naartoe, moogt ge altijd naar hier komen.’

 

Het aanpakken van ‘den hof’

Telkens wanneer het Lief en ik in deze fantastische boekhandel passeren, brengen we er geheid een aantal uren door met het snuisteren in boeken, het drinken van een lekkere koffie, het aanhalen van nog meer boeken en uiteindelijk: het kiezen van een of meerdere boeken die ook mee naar huis gaan.

In mijn geval werd het dit:

Scrum in actie

Een heel praktisch boek over Scrum, een specifieke techniek om met een team aan een project te werken. Het boek prikkelde om er ook in de praktijk meteen mee aan de slag te gaan en wel op het thuisfront.

Daarom op zondagavond met het Lief en de kinderen aan tafel om scrummend in te zetten op het project ‘den hof’.

WP_001383

Onderaan de ijsberg staan ieders wensen te lezen met als toppers: geen inkijk op de halfnaakt zonnende buurman, een zwembad voor de hond, een muziekinstallatie (de DJ booth met glijbaan ging net iets te ver) en een poesje.

Ieder tekende ook haar/zijn ideale tuin, wat verrassende resultaten en tekentalent opleverde:

WP_001384 WP_001386 WP_001387 WP_001388 WP_001389

Na stevig onderhandelen kwamen we al uit op een aantal gemene delers: een afgeschermde plek voor hond Willy waar we hem idealiter zijn drollen leren leggen (om de rest van de tuin daarvan te vrijwaren), een functionele en comfy eet- en zitplek in 1, wat niveau in planten- en bloembakken en gras waar je op kan zitten.

Daarna deden we een voorzet van wat dan eerst moet om die dingen verwezenlijkt te krijgen.

Het resultaat?

  • Een niet altijd makkelijke, maar wel heel zinvolle en fijne bespreking waarin duidelijk werd wat iedereen in het gezin van de tuin verwacht.
  • Een eerste beeld van ons gezamenlijk einddoel met concrete stappen om die richting uit te gaan.
  • Heel wat losse eindjes uit mijn hoofd die in 1 plan gevat worden en daardoor minder bandbreedte innemen.
  • Gedeeld eigenaarschap waardoor alvast 2 kids spontaan kwamen helpen bij het eerste tuinwerk, toppie!

WP_001372 WP_001371

En Willy, die zag dat het goed was.

WP_001374

Wie wandelt met wie?

Ik heb een hond.

Dat is een zin die ik nooit had bedacht en een die ik ook nooit dacht uit te spreken of schrijven. Technisch gesproken is het niet MIJN hond, in de zin van eigendomstitel enzo. Echter, eens iemand in huis een hond heeft, heeft iedereen een hond. Het beest maakt daar geen onderscheid in en hoopt van iedere andere levende ziel in huis aaitjes, streeltjes, aandacht, speeltijd, eten, wandelingen en dies meer te krijgen.

Daarvoor kijkt hij soms zo:

WP_001229

Hij heet Wilson, Willy (Wonka) voor de vrienden en hij sprong een dikke maand geleden met zijn vier poten vooruit mijn leven in. Daar had ik het moeilijk mee. Ik ben namelijk van nature uit niet zo’n hondenvriend.

We hebben de voorbije weken dan ook al wat relatiestadia meegemaakt, hij en ik. Van: ik negeer jou en gun jou slechts een minimale blik, hoe hard je ook probeert om mijn aandacht te trekken. Over: jaja, ik zie jou wel, liggend voor mijn voeten en ik streek al eens een schuchtere hand uit voor een aai. Tot: ik heb er wel zin in om ’s avonds met jou op wandel te gaan. En: ik vind het fijn dat jij ’s morgens altijd blij bent om mij te zien (behalve wanneer je eerst een drol in de keuken legt).

Vanmorgen zat ik niet goed in mijn vel en het Lief praatte op mij in. Op een bepaald moment biggelden de tranen over mijn wangen. De hond voelde instinctief wat er aan de hand was en deed alles wat in zijn mogelijkheden lag om mij te troosten. Pootjes op de schoot en proberen om mijn tranen weg te likken (echter, onze liefde is niet zo diep dat ik hem mijn gezicht laat likken, wetend waar zijn tong nog zoal zit…), tegen mijn benen aan vleien, op mijn voeten gaan liggen, braaf gaan zitten,…

Ik ging lang met hem wandelen om wat te ontspannen en zette daarbij een volgende stap in onze relatie. Ik liet hem los. In het bos. Het was aandoenlijk om hem te zien rennen, rennen, rennen. Telkens niet verder dan een paar tientallen meters van mij vandaan, racend van voor naar achter en terug. Mijn bewegingen in het oog houdend en volgend. Relatietest geslaagd.

Bovendien confronteerde hij mij daarbij met mijn eigen angsten en kaders:

  1. Hij komt terug. Soms na het bovenhalen van wat strengheid, maar hij komt altijd terug.
  2. Zijn vuile poten en massa haar in huis zijn niet fijn, maar buiten mag hij zich flink vuilmaken (en zelfs even de gracht insukkelen). Hij leeft zicht uit, geniet, speelt en ik was hem wel weer af voor hij binnen komt. No big deal en eens zoveel fun.
  3. Waarom laat ik zelf niet wat vaker gewoon los, vertrouwend dat het wel goed komt?

Dus wie wandelt met wie?

 

 

 

Ik leg een ei

Geen vage goeie voornemens voor mij dit jaar, wel een setje uitdagingen voor mijn 32ste verjaardag. Uit ervaring weet ik hoe motiverend het werkt om wat je wil concreet te maken, er een deadline op te plakken en het geheel te delen. Het prikkelt, drijft vooruit, geeft richting, helpt focussen en maakt dat je wat je leuk vindt niet uit het oog verliest, bedolven onder het dagdagelijkse (inspiratie voor het opstellen van jouw doelen, vind je o.a. hier).

De trigger om hier opnieuw op in te zetten komt voort uit het postgraduaat Innovatief Verandermanagement dat ik momenteel volg en een opdracht die we er kregen. Met name om onze eigen leerinzichten uit een gevolgde module creatief weer te geven. De output mocht alles zijn, behalve een A4 samenvatting.

Inzichten distilleren en bepalen wat je ermee gaat doen, is voor mij te vergelijken met het leggen van een ei. Je voelt dat er iets op komst is, het zit ongemakkelijk, het wringt een beetje, het proces kost moeite, maar het resultaat mag er zijn. Vandaar mijn output:

doos 3 Een mooie eierdoos, jawel.

doos 2 Gevuld met 12 ‘surprises’ (thx pluskids voor de eethulp).

Doos 1 Die elk een gekke bek met inzicht bevatten.

Om met de opgedane inzichten ook effectief aan de slag te gaan, maakte ik eerst een mindmap met in het midden de hamvraag ‘wat wil ik?’. Vertakkingen ontstonden vanuit prikkelende thema’s uit de les, stukjes vastgehouden informatie van boeiende blogs en krantenartikelen, zaken waar ik tegenaan loop, energie-gevende ideeën,…

Ik merkte dat de meeste dingen die hun weg naar het papier vonden terug te brengen zijn tot 4 doelen:

  • Opgeruimd en lichter door het leven gaan, letterlijk en figuurlijk.
  • Het boosten van mijn speelse creativiteit, een passie.
  • Inzetten op kleine momenten van geluk.
  • Slimmer (en zachter) werken.

En daar verbond ik, mijn koudwatervrees om opnieuw te bloggen het hoofd biedend, 30 nieuwe uitdagingen aan om de komende maanden in deze blog mee aan de slag te gaan.

Ik broed mijn eieren verder uit.

Wat daagt jou uit in 2016?

30 minuten voor mijn 30ste…

Het is zover…

Wanneer ik dit blogbericht begin te schrijven ben ik anderhalf uur verwijderd van mijn 30ste verjaardag.

De hoogste tijd om een punt te zetten achter deze blog en even stil te  staan.

Eerst en vooral over de uitdagingen. Hieronder het lijstje van de 30 uitdagingen die ik na mijn 29ste formuleerde en de stand van zaken ervan:

1. zelf een meubel maken

2. vliegeren

3. minder dan 80 kg wegen (yep, dat is al even geleden)

4. een les spinning uitfietsen (zonder telkens terug op mijn zadel te gaan zitten uitpuffen) (wordt vervangen)

4. kunnen jongleren met 3 balletjes – lukt mij intussen al een beetje (een drietal keer helemaal rond), maar is nog niet op film of foto vastgelegd.

5. de Transardennaise of Transgaumaise stappen – is er dit jaar niet van gekomen.

6. een vuurtje stoken en er iets op koken – was bijna gelukt op kampeertrip met de uniefvrienden, maar andere campers staken vuur in de wielen…

7. een smartphone aanschaffen en leren gebruiken

8. deelnemen aan een gezelschapsspelletjesavond

9. beargumenteren waarom ik al dan niet gedoopt blijf (een diepere vraag des levens)

10. 6 buitenlandse en 6 Belgische steden ontdekken waar ik nog niet eerder ben geweest (9/12) – morgen staat wel stad 10 op het programma, in de zomer Berlijn.

11. een blote voetenwandeling maken

12. elke maand iets voor het eerst doen en daarbij minstens 1 ding dat mij bang maakt (12/12)

13. 1000 euro sparen voor een verre reis

14. iets ontdekken over elk van mijn ouders dat ik nog niet wist (2/2)

15. mijn twee verbouwende broers elk twee dagen helpen klussen (dat gaan ze graag lezen!) (1/4) + de tante geholpen

16. mijn facebook en hotmailaccount opschonen (kwestie van op mijn 30ste een propere lei te hebben ;-)) – er gingen al heel wat mails de vuilbak in, maar het klusje is nog niet helemaal rond.

17. minstens 6 keer iets zelfgemaakt cadeau doen (waar de cadeaukrijger ook oprecht blij mee is, of het alleszins lijkt…) (6/6)

18. gaan kajakken of vlotten

19. een keer een dagwandeling van minstens 30 kilometer doen – voetproblemen die binnenkort opgelost zijn met steunzolen ontnamen mij de goesting, maar les excuses sont fait pour s’en servir, uiteraard.

20. 1 vol leer- en inspiratieschriftje samenstellen – ik heb er eentje, vorig jaar in mei gekocht in Londen dat ongeveer half gevuld is.

21. 30 nieuwe boeken lezen (27/30) – lukte ei zo na, dju toch.

22. opnieuw bloedgever worden en mij registreren als orgaandonor

23. zelf de geblokkeerde afvoerdop van mijn wasbak repareren

24. elke week 1 nieuw gerecht koken uit een kookboek (zowel hapjes, voor- en hoofdgerechten en desserts komen in aanmerking) (52/52)

25. een volledige lichaamsmassage krijgen (de boog moet niet altijd gespannen staan :-))

26. een fiere Leuvenaar worden

27. eens gaan strandzeilen – zal er deze zomer van komen, mee dankzij de gekregen bon naar aanleiding van deze blog 🙂

28. minstens 31 dagen vegetarisch eten

29. minstens 6 keer iets waarmee ik in mijn hoofd zit visueel voorstellen – mijn hoofd bleek het afgelopen jaar vooral rationeel…

30. en last but not least: een feest organiseren voor mijn 30ste verjaardag!

 

Ik ben dus niet in al mijn gestelde uitdagingen gelukt, maar als ik het hierboven allemaal bij elkaar zie staan, ben ik heel fier op wat wel allemaal gelukt is. Het meest fier ben ik op de uitdaging waarvan ik er vooraf van overtuigd was dat ik ze niet zou halen. Het lukte mij om mijn gewicht onder controle te krijgen en dat is een reuzeverwezenlijking die mij tot hiertoe nog nooit gelukt was.

Ik heb dit jaar dubbel zoveel plezier gehad. Een keer aan het doen van de dingen van hierboven en een tweede keer aan het schrijven erover en het lezen en horen van reacties erop. Mij deze uitdagingen stellen en erover bloggen heeft richting gegeven aan mijn jaar en zorgde ook voor heel wat vrijkomende energie. Het was ontzettend fijn om reacties te lezen, om te horen dat ik mensen bij momenten inspireerde, om op allerlei momenten aangesproken te worden over wat ik had geschreven, om er met mensen over in gesprek te gaan,…

Een hele dikke dankuwel aan alle lezers, volgers en supporters, jullie maakten er voor  mij mee een bijzonder levensjaar van.

Hoe vind ik het nu om 30 te worden? (nog een uur te gaan)

Op zich zal die overgang van 29 naar 30 weinig verschil maken. Ik zal morgen ook nog zijn wie ik vandaag ben en op zoek blijven naar wie ik morgen wil zijn. Ik geloof er ook niet in dat ik ooit ‘af’ zou kunnen zijn. Ik wil graag blijven ontdekken en ontwikkelen, proeven en beleven, genieten en geraakt worden, verbinden en mij verbonden voelen, gedreven leven en in beweging blijven,…

Ik bots soms tegen kleine kantjes, waarover ik lees dat ze verbonden zijn aan onze huidige generatie twintigers. Ik wil soms teveel wat enerzijds leidt tot keuzestress en anderzijds soms tot een programma dat zo vol is dat ernaar kijken al moe doet voelen. Ik leid vaak aan continuous partial attention, heb alles gezien en gehoord, zeker alles wat beeldend is, maar dan niets tot in de puntjes. Laat mij vaak afleiden door sociale media, tv kijken of andere beeldcultuur waarvan ik achteraf voel dat het mij niets wezenlijks heeft gebracht. Ik staar mij soms blind op wat anderen doen en zeggen zodat ik bij momenten vind dat ik maar een niemendal ben en alle anderen leukere dingen doen dan ik. Ik zou meer willen doen, meer willen bereiken, meer willen zien, meer willen zijn,… en ik denk dat dat van vandaag op morgen niet over zal zijn. Ik blijf dus ook na mijn 30ste graag werken aan mezelf en ik besef dat het pure luxe is om mij met dit soort besonjes bezig te kunnen houden.

Ik mag immers verdorie mijn pollekes kussen voor hoe mijn leven er tot hiertoe heeft uitgezien.

– Ik ben gezond, nog meer sinds ik wat overtollige kilo’s kwijtraakte.

– De mensen die het dichtst bij mij staan, zijn er allemaal nog. Ik voelde mij het afgelopen jaar wel geraakt door het plotse overlijden van een aantal leeftijdsgenoten. Gemma, Wim en Jeldert, alle drie Kazouvrienden en -kennissen waren er ineens niet meer. Zomaar, van de ene dag op de andere. Het deed mij beter beseffen dat elke dag een geschenk is, dat tijd vergankelijk is en dat het belangrijk is om actief in het leven te staan en er zelf iets van te maken.

– Ik heb al ontzettend veel kunnen en mogen doen en mij al geweldig goed kunnen uitleven in vrijwillige engagementen, uitdagende hobby’s  en belevenissen allerhande.

– Ik kon al heel veel plekken zien en ontdekken. Dingen doen die ik gewoon leuk vond.

– Ik ontmoette al geweldig leuke, inspirerende en boeiende mensen op mijn pad waarvan ik er vele vrienden mag noemen.

– Ik ontdekte de Liefde, mét hoofdletter L.

– Ik kreeg kansen om mij te ontwikkelen, bij te leren, geïnspireerd te worden.

– Ik kreeg al vaak de kans om boeiende en uitdagende jobs te doen die mee zorgen voor een dak boven mijn hoofd, eten op mijn bord en een ontspannende en inspirerende trip van tijd tot tijd.

Ik voel mij gezeged, echt. En over een half uur doe ik dat ook als 30-jarige.

 

Bedankt voor het lezen, het kijken en het luisteren. U was een fijn publiek en tot volgend jaar!