Burn-out blues: de Familieman

Of het goed was dat Raymonde woensdagnamiddag zou langskomen, vroeg de vrouw aan de telefoon.  Ze liet in het bericht dat ze naliet wat in het midden of ik moest terugbellen om te bevestigen of dat ok was, dan wel of mijn stilzwijgen deze afspraak zou vastleggen. Zo’n niet-helemaal-duidelijke boodschap voelt voor mij op dit moment al aan als gedoe, want vraagt een actie van mij en dus energie-waar-het-mij-aan-ontbreekt, maar het bezoek van Raymonde is mij wel wat waard. Ik bel dus terug en bevestig dat woensdag voor mij ok is.

Sinds vorige week ben ik immers zorgvrager. Dat is als zorger-van-nature niet zo makkelijk, toegeven dat je zelf-zorg kan gebruiken en die ook vragen. En aan wie dan? Het Lief weet ook al hoe haar tandvlees smaakt, de kinderen zetten zich al zo goed in via de takenlijst en iedereen die wat verder van je afstaat, wil je er niet mee belasten, voelt zo drukbezet…

Goeie vriendinnenlijke raad zette op weg richting Familiehulp en hun Gezinszorg. Twee dagen na aanmelding zit ‘MarleenvanFamiliehulp’ al aan onze keukentafel. Ze beluistert mij, vraagt niet meer dan nodig en licht toe wat kan. De tranen springen bijna in mijn ogen bij het beluisteren van haar arsenaal aan mogelijkheden. Wat een onverwacht fijn gevoel dat een extra setje handen de mijne op een paar punten kan vervangen in ons huishouden. Het helpt mij ontspannen te weten dat ik op die manier ons systeem ontlast en ik koop er mij de mentale en fysieke vrijheid mee om in te zetten op de rust die ik zo nodig heb.

Vanmiddag gaat de bel en krijg ik meteen een draai rond mijn anders zo genderbewuste oren. Raymonde blijkt van de mannelijke kunne en dus gewoon Raymond. Ik ging er al te makkelijk van uit dat een vrouw zou komen zorgen. Als feministe iets om mij diep voor te schamen. Hoera voor de roldoorbrekende aanpak van Familiehulp!

Raymond polst bezorgd hoe het met mij gaat. Ik geef aan dat het de ene dag beter gaat dan de andere en dat vandaag tot hiertoe een vrij goeie dag is. Vervolgens vraag hij waarmee hij vandaag dan kan helpen? Als ik nog even het aanrecht wil schoonmaken voor het koken dat we van hem verlangen, maant hij mij aan daarmee te stoppen. Dat zal hij wel even doen, daarvoor is hij er toch immers?

Vier uur later is mijn dag nog steeds goed, de zalm en aardappelen voor het avondeten staan klaar, mét een vinaigrette voor de accompagnerende salade, er zijn twee grote ketels spaghettisaus gemaakt voor morgen en de diepvries, de helft van onze strijk is gedaan en ik had in tussentijd een deugddoend gesprek met een vriendin die mij uitnodigde om in haar tuin te komen ontspannen.

Wat een Familieman, die Raymond.

 

 

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Burn-out blues: de Familieman

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s