Monthly Archives: December 2013

Uitdaging 14: iets verrassends geleerd over mijn vader…

Ik hoorde mijn vader vandaag iets vertellen dat ik nog niet van hem wist.

Als kind wreef hij in zijn slaap met de achterkant van zijn voet over de enkel van zijn ander been, tot die open geschuurd was. Dat bleef sindsdien een gevoelige en tere plek.

Nu jeukt die plek, telkens wanneer hij teveel chocolade eet of een glas teveel drinkt. Hij denkt dus dat ze op een of andere manier in verbinding staat met zijn lever en dat het jeuken van zijn enkel een signaal is dat aangeeft wanneer zijn lever overbelast geraakt. Dan leeft hij een dag of twee wat soberder en verdwijnt de jeuk.

Nu is mijn vader een levensgenieter (én snoeper) en ben ik eens benieuwd wanneer ik hem een volgende keer naar zijn enkel zie grijpen… Ik weet dan alvast waarom. 🙂

Uitdaging 1: mijn tafel groeit zichtbaar…

Deze les nam ik wat foto’s van mijn work-in-progress:

Men neme wat lange, edoch in de auto passende stukken hout (mietjesgewijs (volgens de échte houtbewerkers) voorgeschaafd en uit de Brico, zie eerder) en men zage die op maat.

DSC00336

 

Men make aan 4 stukken daarvan pennen en gaten.

DSC00337

Men voege die bij elkaar als kader.

DSC00338

 

Men lere werken met een gigantisch machien dat eruitziet alsof je een stompje terugkrijgt als je je arm er wat te ver insteekt terwijl het draait…

DSC00339

 

En men make daarmee op mechanische wijze pennen aan alle andere stukken hout.

DSC00340

 

 

To be continued…

 

Uitdaging 24: Oosterse maaltijdsoep (33/52)

Een poepsimpele maaltijdsoep, maar o zo lekker… Een van mijn favorieten die op een beduimeld receptenblad bij de hand zit en waarvan je de meeste ingrediënten op voorraad in huis kan halen en de verse heel beperkt zijn. Handig dus voor een snel-snel moment. Het is een vrij grote hoeveelheid, maar je kan perfect een deel invriezen en daarin na het ontdooien pas de noedels toevoegen.

Afbeelding27

Ingrediënten: lepel groene currypaste (die koop je in een glazen potje, bijvoorbeeld bij Delhaize), 1 teentje knoflook, groenten (paksoi, prei en/of Chinese kool), kippenbouillon, glasnoedels, 300g gehakt, korianderblaadjes, 1 ei, paneermeel, eventueel een kipfilet, eventueel wontons.

Bereiding:

– Stoof de grof versneden groenten aan in olijfolie.

– Voeg daar een lepel currypasta aan toe.

– Giet er ongeveer 2,5l kippenbouillon over (5 blokjes)

– Voeg brokjes kipfilet toe aan de soep (eventueel)

– Rol gehaktballetjes: meng het gehakt eerst met ei, paneermeel en fijn versneden koriander.

– Doe de gehaktballetjes in de soep. Ze zinken  eerst en als ze daarna weer komen bovendrijven zijn ze gaar.

– Voeg wontons toe, die zijn ook gaar als ze komen drijven (eventueel)

– Doe er als laatste de glasnoedels bij (ongeveer 1 nestje per persoon) en laat ze gaar koken. Dat zijn ze al na een paar minuten.

Klaar en smakelijk!

Uitdaging 3: een misverstand de wereld uit, met dank aan eigenzinnige verkoopsters…

Ik winkel niet graag voor kleren.

Nuja, eigenlijk…

Ik winkelDE niet graag voor kleren. Waar ik vroeger na het tevergeefs binnen- en buitenlopen van een aantal winkels getroost moest worden met een warme wafel of ander lekkers omdat ik zo teleurgesteld was dat er niets moois in mijn maat te vinden was (en eten mij die troost bood), loop ik nu een paar winkels binnen en kom ik met een aantal nieuwe, passende kleren buiten. Voor de spiegel in de winkel kan ik een glundering en blinkende ogen niet onderdrukken wanneer ik voor het eerst in een broek maat 46 pas (ik kom van 52). Voel ik mij tegenwoordig zowaar ook stralen in bepaalde outfits (dat hielp ook bij het solliciteren uit het vorige blogbericht). Ik voel dat zelfs mijn houding veranderde en de vele complimenten die ik krijg, blijven geweldig veel deugd doen.

Onlangs werd nog een ander misverstand van mij over kleren-die-mij-toch-niet-zouden-passen vlotjes uit de wereld geholpen. Zo moest ik het vooroordeel over mijn lijf, dat mijn kuiten te dik zijn voor laarzen, loslaten. Toen de schoenenverkoopster mij hoorde zeggen dat ik nog nooit lederen laarzen droeg, schudde ze meewarig haar hoofd, troonde naar de stock en kwam met een hele stapel dozen terug. Ik vond een passend én betaalbaar paar, maar ging uiteindelijk voor de enkelhoge laarsjes die nog net dat ietsje beter zaten.

Een dikke merci weliswaar aan verkoopsters die zich niet met een negatief idee in het riet laten sturen en verbeten misverstanden van onzekere klanten uit de wereld helpen…

 

Uitdaging 24: Aan de kook met klassiekers! (31-32/52)

Ik kookte onlangs twee klassiekers: varkenshaasje met een mosterdsaus en witloof met hesp en kaas in de oven. Er was geen fototoestel bij de hand, dus er zijn geen watertandende foto’s te delen.

Het was alleszins lekkere, winterse kost, te vinden in het ‘koken voor elke dag’-kookboek van de Praktische School. Een basiswerk dat iedereen intussen in de kast zou moeten hebben (even wat sluikreclame voor de ex-collega’s ;-), waardoor mij het werk bespaard blijft om de recepten over te nemen.

download (1)

Uitdaging 12 en 21: Het bleef even stil… (omwille van jobnieuws (8/12) waarbij ik toch wat verontwaardiging wil delen (17/30))

…en dat heeft te maken met een ongeplande first.

Ik start het aankomende nieuwe jaar namelijk met een nieuwe job. Dat was niet iets dat ik nog voor mijn 30ste plande te doen, maar een mooie kans is altijd de moeite van het bekijken waard en dat hield mij de afgelopen weken dan ook voldoende bezig om het bloggen even links te laten liggen.

Ik start op 20 januari als HR-coördinator bij vzw ‘de Rand’, mijn eerste werkgever en heb er voor het eerst de mogelijkheid om in’t lang en in’t breed in te zetten op HRM ofte Human Resources Management. Maken dat mensen graag voor een organisatie werken en er ook hun beste werk voor leveren. Iets wat mij passioneert. Ik vind het ontzettend spannend om deze nieuwe uitdaging en verantwoordelijkheid aan te gaan, maar ik kijk er ook heel erg naar uit.

Ik maak deze dagen dus draadjes los bij het CAW. Dat is niet altijd even gemakkelijk, want terwijl ik er werkte, is mijn hart ontzettend gaan kloppen voor de opdracht die daar opgenomen wordt: er zijn voor de meest kwetsbare mensen in onze samenleving, hen houvast bieden en kansen geven om zich te versterken, om hun eigen krachten te hervinden en aan te spreken en zo (opnieuw) een volwaardige plaats in te nemen in diezelfde samenleving. Dat klinkt voor sommigen misschien wat wollig, maar ik kan je verzekeren dat het werk dat mijn collega’s dagelijks doen dat allesbehalve is. Ze gaan telkens opnieuw op weg met mensen die (vaak op vele manieren) gekwetst zijn, die niets of niemand meer hebben, die slachtoffer zijn, die niet weten waar ze hun problemen het eerst moeten aanpakken of die systematisch verstoken zijn gebleven van alle mogelijke kansen in het leven,… Iedereen kan bij een CAW terecht met haar/zijn vraag en we zoeken mee naar een antwoord, jammer genoeg kan dat niet altijd gevonden worden. 

En dat brengt mij bij een onlangs gelezen boekje met de manifesten ‘Neem het niet!’ en ‘Doe er iets aan!’ van Stéphane Hessel. Een man die het afgelopen jaar op 95-jarige leeftijd overleed, maar niet alvorens hij opriep om je te verontwaardigen over dingen die jij niet vindt kunnen. Hij maakte zelf de Tweede Wereldoorlog mee vanuit het verzet en schreef daarna mee aan de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Vanuit zijn ervaring ziet hij vandaag in de wereld veel gebeuren waarover je je als mens kan verontwaardigen, maar we doen dat vaak niet meer, vandaar zijn oproep.

Ik voelde de afgelopen maanden, onder meer door het werken bij CAW, mijn verontwaardiging groeien. Ik dacht sociaal te zijn en te handelen, maar ik kwam tot de conclusie dat ik geen idee had hoe diep mensen (uit binnen- en buitenland) in de miserie kunnen belanden en hoe moeilijk het voor sommigen ook is om daar opnieuw uit te geraken. Hoe sommige kwetsuren ook niet te helen zijn. Dat dat daarenboven taferelen zijn die zich vlak onder je eigen neus afspelen. Waarvoor ook ik soms nog onvoldoende oog en oor heb.

Ik verontwaardig mij vandaag dan ook over veel dingen en ze hier allemaal opnoemen zou te ver leiden. Wel wil ik, ook na CAW, voor mezelf verder op zoek naar een manier waarop ik mijn sociaal engagement verder kan vormgeven en vooral kan be-leven. Hoe ik mijn eigen plaats in het leven kan verzoenen met echte, warme solidariteit met mensen die minder geluk hebben.

Ik krijg de kans om een nieuwe job te gaan doen en om iets te doen dat ik graag wil doen. Ik heb mijn beide handen vol in het leven, ik heb vele talenten en kreeg en krijg de kansen om ze te ontplooien. Dat dat niet voor iedereen zo is, wil ik nooit vergeten.